PORTAL MIESIĘCZNIKA AUDIO-VIDEO (zał. 1984)

Bladelius Oden II (Class-A)

Druga generacja topowej integry Bladeliusa jest dużo droższa od pierwszej, ale na szczęście znajduje to odzwierciedlenie w tym, co tygrysy audiofile lubią najbardziej, czyli fantastycznej jakości dźwięku.

Dystrybutor: Audio Atelier, www.audioatelier.pl 
Cena (październik 2025): 89 990 zł
Dostępne wykończenia: czarne 

Tekst i zdjęcia: Filip Kulpa

Artykuł pochodzi z Audio-Video 10/2025 - KUP PEŁNE WYDANIE PDF

 

 


Wzmacniacz zintegrowany Bladelius Oden II (Class-A)

TEST

 

Minęło ponad pięć lat od spotkania z „nordyckim siłaczem”, jak wówczas zatytułowałem recenzję potężnej integry Mike’a Bladeliusa. Kilka tygodni przed wystawą Audio Show 2025 spotkałem się z nią po raz drugi, ale w mocno zmienionej, jeszcze bardziej imponującej postaci. Nie będzie przesadą stwierdzenie, że mamy do czynienia z kontynuacją dzieła szwedzkiego konstruktora. A skoro to sequel, to przypomnę za poprzednim tekstem, że nazwa urządzenia pochodzi z mitologii nordyckiej i odwołuje się do najpotężniejszego i najmądrzejszego ze wszystkich... bogów. 

Nic więc dziwnego, że to wzmacniacz o imponującej posturze i adekwatnym ciężarze. Nie dowierzając własnym możliwościom fizycznym (zdołałem Odena samodzielnie unieść i postawić na platformie z kółkami, by móc go sprawnie przesuwać), postanowiłem go zważyć. Wynik to niespełna 66 kg — sporo mniej, niż deklaruje producent, ale to wciąż imponująca masa jak na integrę. „Nordycki bóg” przychodzi do nas w skrzyni — tak jak poprzednik. Jest jednak zdecydowanie ładniejszy i lepiej wykonany. 

35 lat w branży

Michael Bladelius rozpoczął swoją karierę zawodową około 1990 roku, w firmie Threshold, należącej wówczas jeszcze do Nelsona Passa, którego po raz pierwszy spotkał w 1988 roku, będąc z wizytą w Kalifornii, u swoich przyjaciół. Bladelius zrobił na słynnym amerykańskim konstruktorze na tyle dobre wrażenie, że po pewnym czasie zaproponował młodemu Szwedowi pracę, gdy ten dopiero rozpoczynał studia na politechnice. Nie myśląc zbyt długo, Bladelius podjął wyzwanie i rozpoczął pracę u boku swojego guru, kontynuując przy okazji formalną edukację. 

Po sprzedaży Thresholda przez Passa w 1991 roku, Mike został szefem działu konstruktorów. Na swoim koncie ma takie konstrukcje, jak przedwzmacniacz T2, końcówki mocy T-200, T-500 i T-800. W 1994 roku założył firmę Bladelius Design Group świadczącą usługi projektowe dla różnych firm high-endowych, m.in. dla Classe, Ultra Analog i Marka Levinsona. Był to wspaniały czas dla high-endu. Później była jeszcze marka Advantage, która jednak nie przetrwała zbyt długo. Mike współpracował również z Primare. Po 1997 roku otworzył kolejny rozdział w swojej karierze, sprzedając urządzenia pod własną marką. Powstały wówczas już nie tylko wzmacniacze, ale także źródła cyfrowe. Jednak to wzmacniacze, takie jak skalowalna (modułowa) końcówka mocy Grendel, monobloki Beowulf okazały się najbardziej doniosłymi dziełami Szweda w tamtym okresie.

W 2019 roku przetestowałem znakomitą integrę Brage. Zdobyła ona tytuł „Wzmacniacza High-End Roku 2019”. Kolejnym produktem na naszych łamach była wspomniana na początku superintegra Oden (AV 6/2020). Jej następca dzieli z nią wiele rozwiązań, występuje jednak w dwóch wersjach: „Class-A” i zwykłej, które wyglądają tak samo, ale różnią się mocą wyjściową. 

Wykonanie i funkcjonalność

Łatwo je natomiast odróżnić od poprzednika — i to nie tylko po kolorze, który teraz jest czarny (a nie srebrny). Bo choć front wygląda znajomo — tworzą go dwie masywne płyty aluminiowe po bokach, duże czarne akrylowe okno z przezierającym wyświetlaczem i półokrągła, aluminiowa gałka głośności — to cała reszta jest nowa. Potężny korpus wzmacniacza, długi na 54 cm i wysoki na 20 cm (bez stopek) — budzi skojarzenia z ultradrogimi końcówkami mocy, a nie wzmacniaczami zintegrowanymi, które od dłuższego już czasu sukcesywnie zrywają z etykietą „gorszego” rozwiązania. Na szczególną uwagę zasługują wycinane frezarkami CNC aluminiowe bloki po bokach, z wydrążonymi pionowymi otworami o średnicy 39 mm, służącymi do chłodzenia konwekcyjnego — pomysł znany chociażby ze wzmacniacza D’Agostino Momentum. Tak uformowane elementy zastąpiły wewnętrzne radiatory stosowane w oryginalnym Odenie, co poprawiło wydajność chłodzenia. Górna płyta to 5-mm płat pięknie obrobionego aluminium, a całość wygląda zdecydowanie bardziej elegancko i po prostu „drożej".

Oden II ma posturę dużej końcówki mocy i jest równie ciężki — waży prawie 66 kg.

Mała „rewolucja” zaszła z tyłu. Oden II nie ma ani jednego wejścia RCA, co jest dość radykalnym odzwierciedleniem faktu, że jest wzmacniaczem w pełni zbalansowanym (Oden też był). Nie będzie to pocieszająca informacja dla użytkowników źródeł analogowych — chyba że mówimy o profesjonalnym szpulowcu Studera lub phonostage’u z wyjściami XLR. Wejść XLR jest aż siedem par, z czego dwie są określane mianem „True Balanced” i przeznaczone wyłącznie dla źródeł zbalansowanych — sygnały z pinów 2 i 3 trafiają bezpośrednio do regulacji głośności. W związku z brakiem wejść RCA, producent dopuszcza stosowanie przejściówek XLR-RCA, ale wyłącznie na wejściach 3–7 oznaczonych jako „Balanced”. Jak podaje producent, za nimi znajduje się układ detekcji sygnału na obu pinach sygnałowych i w razie braku na jednym z nich, włączana jest symetryzacja za pomocą wzmacniacza operacyjnego. 

Zestaw wyjść również się zmienił. Pre-outy są teraz wyłącznie zbalansowane (True Balanced) — poprzednik miał tylko RCA — a „kraniki” terminali głośnikowych zastąpiono bardziej uniwersalnymi gniazdami WBT next-gen, kompatybilnymi z wtykami o średnicy 4 mm.

Bladelius Oden II - zestaw wyjść

Z tyłu mała rewolucja: brak wejść RCA, aż siedem par XLR-ów wejściowych (w tym dwie „True Balanced"), dwie pary wyjściowych i bardziej praktyczne, lepsze jakościowo „wubety".

Pomimo dużej podwyżki cenowej, w komplecie nadal otrzymujemy dość prymitywnego, plastikowego pilota. Za dopłatą (!) możemy jednak otrzymać ładny, aluminiowy sterownik. Przy cenie 90 tysięcy złotych trudno to zrozumieć. 

Największym wyzwaniem dla przyszłego użytkownika będą wymiary i ciężar urządzenia. Rozwiązaniem może być duży stolik ze znacznym odstępem pomiędzy półkami (30 cm to absolutne minimum ze względu na silne nagrzewanie się obudowy), albo głębsza niż szersza platforma. Gdy już problem ten rozwiążemy, może nas czekać jeszcze jedna niespodzianka w postaci... wyskakujących bezpieczników. Tak przynajmniej było w moim pokoju odsłuchowym — musiałem wyłączyć wzmacniacz przełącznikiem na tylnej ściance, aby z powrotem załączyć bezpieczniki w naściennym terminalu niezależnej linii 16 A. Drugie uruchomienie wzmacniacza przebiegło już normalnie. Zacząłem wtedy korzystać z trybu uśpienia, który nie jest jednak zbyt „eko”. Wzmacniacz pobiera w nim ponad 40 W, zatem warto co jakiś czas sięgać do mechanicznego wyłącznika na tylnej ściance,  np. gdy wyjeżdżamy na urlop. Ale to i tak drobny ułamek apetytu szwedzkiej superintegry na prąd, gdy jest włączona (nie musi nawet grać) — pobór mocy wynosi 380 W, zaś w trakcie rozgrzewania sięga okolic 550 W. Mamy więc nie tylko wzmacniacz, ale i piecyk, który nieduże pomieszczenia będzie nam w zimie odczuwalnie dogrzewał. Wzmacniacz najsilniej się nagrzewa w tylnej części — sonda umieszczona w drugim od tyłu otworze radiatora pokazała temperaturę 49,5 stopni Celsjusza przy temperaturze zewnętrznej ok. 20 oC. W letnie dni, w pokojach bez klimatyzacji, wzmacniacz będzie parzył. W takich warunkach sugerowałbym ustawienie na platformie.

Bladelius Oden II - radiatory

Bloki radiatorów i masywne boczne ścianki, które łącznie zabierają niemal połowę szerokości całego urządzenia.

Abstrahując od tych „niedogodności” obsługa urządzenia jest przyjemna. Regulacja głośności działa płynnie i dokładnie, a możliwość zdalnego wybudzania i usypiania zapewnia wygodę oczekiwaną od nowoczesnych urządzeń, także tych najwyższej klasy. 

Budowa

Wnętrze Odena II ukazuje dość imponujący widok konstrukcji dual mono z potężnym zasilaczem wypełniającym większą część dostępnej przestrzeni, która nie jest wcale tak wielka, jak mogłoby się wydawać, a to z uwagi na bloki radiatorów i masywne boczne ścianki, które łącznie zabierają niemal połowę szerokości całego urządzenia. W przedniej części umieszczono dwa potężne transformatory toroidalne Noratela (podobne jak u poprzednika), produkowane na zamówienie. Rezerwę energii i filtrację tętnień zapewniają dwa zestawy 10 markowych elektrolitów Kemet Slit-Foil o pojemnościach 10 tys. µF / 63 VDC (w Odenie było po 8 sztuk kondensatorów marki BC). Baterię tę wspierają 4 mniejsze kondensatory Epcos 3300 µF / 63 V dedykowane do obwodu wzmocnienia napięciowego. Pewnym zaskoczeniem jest brak dodatkowych dwóch mniejszych transformatorów dla sekcji napięciowej i sterowania, które miał poprzednik.

Bladelius Oden II - wnętrze

Rozmieszczenie elementów we wnętrzu, jak również sama topologia układu i zastosowane rozwiązania są podobne jak u poprzednika. Zmieniono jednak wiele komponentów. 

Zabudowa jest piętrowa. Płytki wejściowe znajdują się na spodzie, umieszczono je na dwóch poziomach — tak jak wynika z rozmieszczenia gniazd (dwa rzędy po 3 i cztery pary). Tę część układu wykonano w technice SMD. Na wejściu zastosowano wzmacniacz różnicowy (parę ręcznie dobieranych J-FET-ów) w układzie tzw. składanej kaskody (ang. folded cascode). Jest to rodzaj piętrowej topologii z elementami o odmiennym typie przewodnictwa. Kaskoda jest obciążona lustrami prądowymi, które wyrównują składowe płynące w obu gałęziach wejściowej pary różnicowej. Zakres amplitud wzmacnianego sygnału wejściowego w stosunku do liniowego obszaru pracy tak skonfigurowanej pary różnicowej jest większy, niż gdyby J-FET-y były obciążone rezystorami. W konsekwencji zapewnia to większą liniowość wzmocnienia, a w połączeniu z prądowym sprzężeniem prądowym osiągana jest duża szybkość układu. Wzmocnienie napięciowe jest uzyskiwane w tylko jednym (właśnie tym) stopniu wzmocnienia. Nad działaniem układu czuwają serwa stałoprądowe, niebędące elementami toru sygnałowego. 

Bladelius Oden II - zasilanie

Konstrukcja dual mono z potężnym zasilaczem wypełniającym większą część dostępnej przestrzeni.

Oden II jest wzmacniaczem o zbalansowanym torze sygnałowym od samego wejścia aż po wyjścia, na co należy zwrócić uwagę szczególnie podczas podłączania kabli głośnikowych (zaciski ujemne nie mają potencjału masy obudowy). Stopnie końcowe znajdują się oczywiście po bokach — tranzystory wyjściowe, w liczbie po 10 par na kanał (oznaczeń nie da się odczytać), przymocowano bezpośrednio do bocznych ścianek, do których z kolei przykręcono po trzy aluminiowe bloki odprowadzające ciepło z każdej strony. I tu pewna ciekawostka — każdy z tych bloczków (z wydrążonym otworem o średnicy 39 mm) można odkręcić i dość łatwo wymienić w razie uszkodzenia. To czyni obudowę wzmacniacza zdecydowanie łatwiej „serwisowalną” niż w przypadku większych odlewów. 

Bladelius Oden II - końcówka mocy

Tranzystory wyjściowe, w liczbie po 10 par na kanał (oznaczeń nie da się odczytać), przymocowano bezpośrednio do bocznych ścianek, do których przykręcono po trzy aluminiowe bloki odprowadzające ciepło z każdej strony. Stopień końcowy ma wzmocnienie napięciowe równe 1 (0 dB). 

Jak wspomniałem na początku, wzmacniacz jest oferowany w dwóch wersjach. Ta testowana, z dopiskiem Class A, legitymuje się mocą wyjściową 150 / 300 W na kanał (8/4 Ω), podczas gdy ta druga — będąca bezpośrednim odpowiednikiem Odena pierwszej generacji — oferuje aż 400/800 W (w klasie AB). Rzeczywistość jest jednak nieco bardziej złożona. Istnieje zgrubny przelicznik pomiędzy mocą oddawaną przez wzmacniacz w klasie A a mocą pobieraną z gniazdka. Oden II grzeje się mocno i ma potężną obudowę, niemniej spoczynkowy pobór mocy 380 W nie daje szans na oddawanie 100, a tym bardziej 150 W na kanał w klasie A. Dane producenta należy zatem odczytywać w ten sposób, że Oden ma deklarowaną moc, a sporą jej część — tę używaną przez umowne 99% czasu — oddaje w klasie A. W bardzo dużych pomieszczeniach, gdy kolumny mają małą efektywność i wymagają ekstremalnie mocnego napędu, wybór wersji „standardowej” (o 8 tysięcy zł tańszej), może się okazać bardziej racjonalny, choć brzmienie obu, jak przyznaje twórca, nie jest takie samo. 

W odpowiedzi na zapytanie dotyczące różnic pomiędzy obiema wersjami, konstruktor odpowiedział następująco. „Główne różnice dotyczą transformatora i elementów zasilania, a także urządzeń wyjściowych zastosowanych w każdym modelu. Dodatkowo, prąd spoczynkowy jest różny, co także odróżnia oba modele. [...] Model klasy A oferuje nieco głębszy dźwięk, zapewniając bogatsze wrażenia słuchowe. Te różnice wpływają na ich wydajność i przydatność w konkretnych zastosowaniach, natomiast ich podstawowa konstrukcja pozostaje w dużej mierze taka sama.”

Brzmienie

Odena podłączyłem bezpośrednio po recenzowanym równolegle Luxmanie L-505Z. W takich sytuacjach mimowolnie zadajemy sobie pytanie: czy trzykrotny wzrost ceny (i masy) ma wyraźne przełożenie na jakość dźwięku? Najkrótsza odpowiedź brzmi: tak. Nie znaczy to oczywiście, że różnice są zasadnicze. Oceniam je jako wyraźnie mniejsze niż przy przesiadce z integry za 10 tysięcy zł na Luxmana. Nie zmienia to faktu, że postęp jest znaczący, choć nie jestem pewien, czy w słabych warunkach akustycznych (w których paradoksalnie dość często pracują drogie systemy) taka dopłata byłaby racjonalna. Jeśli miałbym użyć tylko jednego, ewentualnie dwóch słów opisujących wrażenia, jakie towarzyszyły mi podczas sesji odsłuchowych, to byłby to: Realizm (pisownia z wielkiej litery nieprzypadkowa) i skala. Zaraz potem wymieniłbym: soczystość, plastykę, głębię, dynamikę, nieskrępowanie. Myślę, że daje to już pewien pogląd na możliwości szwedzkiej superintegry. Znaczenie tych określeń należy tym razem potraktować dosłownie, ponieważ jakość dźwięku oferowana przez ten wzmacniacz jest z najwyższej półki. Stali czytelnicy AV wiedzą, że niełatwo jest mnie zachwycić drogimi urządzeniami, ale A-klasowy Oden II jest jednym z tych właśnie przypadków. Statystycznie trafiają się one nie więcej niż 3-4 razy w ciągu... dekady. Mam na myśli urządzenia za ponad 50 tysięcy zł. 

Bladelius Oden II - terminale głośnikowe

Pojedyncze terminale głośnikowe.

Stwierdzenie, że Oden kreuje duży, obszerny dźwięk może się wydać banalne, ale ta obserwacja ma ścisłe powiązanie z innymi właściwościami urządzenia. Chodzi o efekt swobody, nieskrępowania, wyczuwalny już właściwie od pierwszych minut i obecny niezależnie od materiału muzycznego. Nie znaczy to bynajmniej, że Oden II tworzy dźwięk „na sterydach” (co bywa udziałem wielu mocnych i dużych wzmacniaczy), dźwięk sztucznie napompowany, co odbierałoby mu cechy naturalności i autentyczności. Tego Bladelius skutecznie unika. Bas nie jest przeładowany, podbity ani pogrubiony — ilościowo jest go tyle, ile trzeba. Nic nie dudni i się nie wzbudza. Energia, swoboda w oddawaniu skoków dynamicznych są natomiast tym, co daje się wyraźnie odczuć — a nawet poczuć — i nie muszę chyba dodawać, że jest to bardzo przyjemny efekt. Tym bardziej, że precyzja, konturowość czy wreszcie szybkość tego zakresu są bez zarzutu. Powiedziałbym, że bas Odena jest kompletny, wzorowy. Jedynie w najniższych rejestrach odtwarzanych przez moje kolumny dało się odczuć minimalne poluzowanie, jednak nie mam pewności, czy nie jest to kwestia „dociążenia” w tym rejonie pasma, gdzie moje pomieszczenie ma główny mod osiowy (28,6 Hz), a kolumny swobodnie go pobudzają. 

Wszelkie podejrzenia odnośnie do walorów motorycznych basu zniknęły w momencie, gdy puściłem kilka utworów grupy prog-metalowej Tool z albumu „Fear Inoculum” (download HDTracks, 24/96). Realizm reprodukcji bębnów perkusji Danny’ego Careya był wyjątkowy — masa, sprężystość, energia robiły imponujące wrażenie. Chyba też nie zdawałem sobie sprawy z jakości realizacji tego albumu, który wprawdzie nie jest z mojej „muzycznej bajki", a jednak wciągnął mnie tak bardzo, że przeszło 12-minutowy „Invincible” wysłuchałem w całości, o „Pneumie” nie wspominając. 

Bladelius Oden II - kondensatory

Jedną z modyfikacji są inne kondensatory w zasilaczu (Kemet), a ponadto jest ich więcej. 

Brzmienie szwedzkiego wzmacniacza potrafi wciągnąć w wir muzycznej akcji na wiele sposobów. I nie ma tu wcale jednej recepty na zrobienie atrakcyjnego dźwięku — jakiegoś prostego patentu, przewidywalności. Oden II nie poświęca wyrafinowania na rzecz dynamiki, ani na odwrót. Niemal wszystkie aspekty warunkujące high-endową jakość dźwięku są na obiektywnie bardzo wysokim poziomie. 

O fantastycznym basie już wspomniałem, czas na średnicę. Zakres ten odznacza się kapitalnym wypełnieniem, począwszy od niskich kilkuset herców (co warunkuje masę i obfitość średnicy), bez żadnych dziur czy przesadnej konturowości. Balans pomiędzy konturowaniem a wypełnieniem dobrano idealnie, tj. z nieznacznym akcentem na to drugie. Dzięki temu, jak również za sprawą opisanych walorów basu, charakter Odena odbierałem jako lekko ocieplony, chociaż zdecydowanie lepszymi określeniami są tu soczystość i wypełnienie. 

W przypadku Odena pierwszej generacji byłem pod wrażeniem zapasu dynamicznego i swobody, z jaką ten wzmacniacz pobudzał do grania głośniki, jednakże nie byłem do końca przekonany w kwestii subtelności, ogólnego wyrafinowania — prezentacja była trochę jednostronna i pod pewnymi względami wyraźnie odstawała od mojego wzmacniacza odniesienia (który do dziś się nie zmienił). Nadal uważam, że tworzenie wzmacniaczy o mocach kilkuset watów na kanał jest właściwie bezcelowe (pomijając rzadkie przypadki, w których takie moce są realnie potrzebne). I poniekąd ta wersja Odena II potwierdziła moje zdanie, ponieważ 300 W na kanał (przy 4 omach) to jest wszystko, co realnie możemy wykorzystać w domu, a walory dynamiczne testowanej integry są chyba równie imponujące jak poprzednika. Różnica polega na tym, że teraz nie czuć już tranzystorowego sznytu, zbędnego napięcia i napuszenia. A-klasowy Oden ujmuje swobodą, ale i soczystością, wypełnieniem, naturalnością. Gra rasowo, nie technicznie. Pobrzmiewa w nim duch dawnej epoki, lat 90., ale jakby w nowocześniejszym wydaniu. 

Bladelius Oden II - gałka

Gałka regulacji głośności jest aluminiowa. 

W trakcie dwóch pierwszych sesji odsłuchowych zwróciłem uwagę na odczuwalne rozjaśnienie sopranów. Na tle mojej referencji wydały mi się one nieco za bardzo doświetlone, jednak w kolejnych „podejściach” przestałem zwracać na to uwagę. Najwyraźniej nie było to nic poważnego, co zaburzałoby balans tonalny czy komfort odsłuchu. Jeśli kolumny są dobrze zrównoważone w górze pasma (nie brzmią ewidentnie jasno), Bladelius nie powinien sprawić problemu w tym względzie. Sama góra jest wysokiej próby — tak w najwyższej oktawie (powyżej 8-10 kHz), jak również w niższych sopranach, gdzie liczy się kultura i faktura dźwięku, a nie tylko precyzja i mikrodetale. Realizm oddania jazzowych skrzypiec był jednym z najlepszych, jakie uzyskałem ze swoich kolumn i źródła. Instrumenty dęte, jak trąbka Milesa w „Kind of Blue” czy saksofony brzmiały jednak odrobinę mniej czysto i finezyjnie niż z mojego Audioneta. Mimo to, wzmacniacz doskonale odnalazł się w orkiestrowych aranżacjach z albumu „Live At Montreaux” Milesa Davisa i Quincy’ego Jonesa zarejestrowanego w Montreaux w 1991 roku (polecam to wydawnictwo, będące  ostatnim nagraniem Milesa zarejestrowanym przed jego śmiercią — obecnie do kupienia w śmiesznej cenie na nośniku CD). Bladelius znakomicie oddał skalę dźwięku, i złożoność instrumentarium — tak za sprawą swojej dynamiki, ale także dzięki nieprzeciętnej rozdzielczości i głębokiego wglądu w muzyczną tkankę, bez zapędów do karykaturalnej, nazbyt technicznej analizy. Szwedzkiej supertintegry nie przyłapałem na tym ani razu. Nie przyszło mi to nawet do głowy, ponieważ jej charakter jest bardzo odległy od dźwięku kojarzonego z bezdusznością, klinicznością itp. By dać pełniejszy obraz tej kluczowej, moim zdaniem, cechy Odena, dodam, że sporą część testowej playlisty tworzyły nagrania rockowe z lat 70., 80. i 90., w tym klasyki Pink Floyd, Marilionu czy Genesis, ale także Tears for Fears, odtwarzane z ripów wczesnych wydań CD (to ważne). Za każdym razem efekty brzmieniowe były po prostu fantastyczne. Nie mam pojęcia, skąd wzięła się popularna wśród audiofilów opinia, że sprzęt najwyższej klasy wymaga nagrań „odpowiednio wysokiej jakości”. To nieprawda, czego doświadczam na co dzień we własnym systemie i co Bladelius jeszcze dodatkowo uwypuklił. Masa dźwięku, jego konsystencja, gęstość i spójność płynące z tej integry są tak znakomite, że nawet niedoskonałe nagrania jakościowo ciągnie ona do góry (a nie w dół), tworząc efekt wchodzenia słuchacza w muzyczną tkankę dawnych mistrzów. Niebagatelny w tym udział ma sposób kreacji sceny dźwiękowej: bliskiej, namacalnej, ale ze świetną głębią ostrości i czytelną projekcją poszczególnych planów. To wszystko, wsparte nienaganną rozdzielczością, sprawiało, że mogłem się delektować artyzmem realizatorów „Wish You Were Here” (ileż to nagranie ma głębi i autentyczności epoki analogu). Słuchając „Slainte Mhath” Marillionu również mogłem docenić to, że jest to nagranie analogowe. Oden II wycisnął z tego i innych kawałków z „Clutching At Straws” wszystko co najlepsze: prócz samej gry muzyków, także bardzo naturalne brzmienie, bez kompresji.

Wielki „Blady” doskonale więc sprawdza się na klasyce rocka, ale także w jazzie i fusion. Wybornego albumu „Elegant Gypsy” (1977) Ala Di Meoli słuchałem z pełnym zaciekawieniem i zaangażowaniem przez kolejne dwa kwadranse — brzmienie analogowych syntezatorów i gitar w duecie z Paco De Lucią było bogate, żywe, po prostu wciągające. Można tak słuchać i słuchać...

Galeria

  • Wzmacniacz zintegrowany Bladelius Oden IIWzmacniacz zintegrowany Bladelius Oden II
  • Wzmacniacz zintegrowany Bladelius Oden IIWzmacniacz zintegrowany Bladelius Oden II
  • Gałka regulacji głośności jest aluminiowa.Gałka regulacji głośności jest aluminiowa.
  • Brak wejść RCA, 7 par XLR-ów wej., dwie pary wyj. i bardziej praktyczne, lepsze jakościowo „wubetyBrak wejść RCA, 7 par XLR-ów wej., dwie pary wyj. i bardziej praktyczne, lepsze jakościowo „wubety".
  • Tranzystory wyjściowe, w liczbie po 10 par na kanał. Stopień końcowy ma wzmocnienie napięciowe równe 1 (0 dB).Tranzystory wyjściowe, w liczbie po 10 par na kanał. Stopień końcowy ma wzmocnienie napięciowe równe 1 (0 dB).
  • Jedną z modyfikacji są inne kondensatory w zasilaczu (Kemet), a ponadto jest ich więcej.Jedną z modyfikacji są inne kondensatory w zasilaczu (Kemet), a ponadto jest ich więcej.
  • Bloki radiatorów i masywne boczne ścianki, które łącznie zabierają niemal połowę szerokości całego urządzenia.Bloki radiatorów i masywne boczne ścianki, które łącznie zabierają niemal połowę szerokości całego urządzenia.
  • Pojedyncze terminale głośnikowe.Pojedyncze terminale głośnikowe.
  • Idealne spasowanie, materiały najwyższej jakości. Trudno uwierzyć, że „drewnianeIdealne spasowanie, materiały najwyższej jakości. Trudno uwierzyć, że „drewniane" boczki są... aluminiowe – tak doskonały jest lakier.
  • Konstrukcja dual mono z potężnym zasilaczem wypełniającym większą część dostępnej przestrzeni.Konstrukcja dual mono z potężnym zasilaczem wypełniającym większą część dostępnej przestrzeni.
  • Rozmieszczenie elementów we wnętrzu, jak również sama topologia układu i zastosowane rozwiązania są podobne jak u poprzednika. Zmieniono jednak wiele komponentów.Rozmieszczenie elementów we wnętrzu, jak również sama topologia układu i zastosowane rozwiązania są podobne jak u poprzednika. Zmieniono jednak wiele komponentów.
  • Ocena i dane techniczneOcena i dane techniczne


Naszym zdaniem

Oj, trudno oddaje się taki wzmacniacz dystrybutorowi. To cokolwiek bolesne rozstanie lekko ułatwiły gabaryty i ciężar Bladeliusa, które z mojego punktu widzenia nie należą do zalet (w pracy miałbym z tym kłopot). Oden II ma też jeszcze jedną „wadę”, a mianowicie cenę. Szkoda, że krąg potencjalnych klientów będzie raczej ograniczony. Jeśli jednak kwota 90 tysięcy nie jest barierą nie do pokonania, to zachęcam do wypróbowania tej prawdziwej superintegry, albowiem to, co ona robi z głośnikami — i jak to robi — zasługuje na wielkie uznanie. To wzmacniacz bez słabych punktów, kładący nacisk na realizm, wypełnienie, dynamikę, ale bez deficytów w stereofonii, precyzji czy szybkości. A fakt, że cena pozostaje mimo wszystko pięciocyfrowa, owo uznanie tylko potęguje. Odnoszę bowiem wrażenie, że po tej stronie bariery 100 tysięcy zł bardzo niewiele wzmacniaczy zintegrowanych (jeśli w ogóle jakikolwiek!) jest w stanie wytworzyć dźwiękowy spektakl na równie wysokim poziomie jakości, ale też zaangażowania słuchacza.

Bladelius Oden II - ocena i daneArtykuł pochodzi z Audio-Video 10/2025 - KUP PEŁNE WYDANIE PDF

Sprzęt towarzyszący:

  • Transporty: SOtM sMS-200 Ultra Neo (Roon endpoint) z zasilaczem Farad Super 3, Sony CDP-557ESD (modyfikacja)
  • DAC/pre: dCS Bartok 2.0
  • Wzmacniacze odniesienia: Audionet AMP1 v2 (2009)
  • Zestawy głośnikowe: Klipsch RF7 III z zewnętrzną zwrotnicą (upgrade)
  • Interkonekty: Albedo Metamorphosis, Nordost Tyr (RCA->BNC), Synergistic Research Active USB
  • Kable głośnikowe: KBL Sound Red Eye Ultimate
  • Akcesoria: stoliki Rogoz Audio 4SPB/BBS (wzmacniacz mocy), StandART STO (DAC), platformy antywibracyjne PAB (SOtM i transport CD), izolatory IsoAcoustics OREA Indigo pod przetwornikiem c/a
  • Zasilanie: dedykowana linia zasilająca, kondycjoner zasilania Keces BP-1200, listwa PowerBASE, kable zasilające KBL Sound Himalaya PRO, 2 x Master Mirror Reference, Spectrum, zasilacz Sbooster do switcha Netgear

 

 

Cookies user preferences
We use cookies to ensure you to get the best experience on our website. If you decline the use of cookies, this website may not function as expected.
Accept all
Decline all
Analytics
Tools used to analyze the data to measure the effectiveness of a website and to understand how it works.
Google Analytics
Accept
Decline
Google Analytics
Accept
Decline
Unknown
Unknown
Accept
Decline
Advertisement
If you accept, the ads on the page will be adapted to your preferences.
Google Ad
Accept
Decline
Save