PORTAL MIESIĘCZNIKA AUDIO-VIDEO (zał. 1984)

Luxman L-505Z

Japoński producent o stuletniej historii wciąż robi znakomite wzmacniacze, o czym przekonałem się już czwarty raz z rzędu na przestrzeni ostatnich pięciu lat.

Dystrybutor: Audio Klan, www.audioklan.pl
Cena (październik 2025): 29 599 zł
Dostępne wykończenia: srebrny 

Tekst i zdjęcia: Filip Kulpa

Artykuł pochodzi z Audio-Video 10/2025 - KUP PEŁNE WYDANIE PDF

 

 


Wzmacniacz zintegrowany Luxman L-505Z

TEST

Wzmacniacz zintegrowany Luxman L-505Z 

Zgadza się — mimo że Luxman o tym wcale nie trąbi — to w tym roku (2025) obchodzi okrągłą trzycyfrową rocznicę: stulecie swojej działaności. Pisząc te słowa, zajrzałem na oficjalną stronę internetową. Znajdziemy tam kilka jubileuszowych akcentów. Jeden z nich nazywa się L-509Z Centennial Edition. To limitowana edycja wspaniałej, flagowej integry w czarnym, rzadko u Luxmana spotykanym kolorze. 

Cofnijmy się na chwilę o te 100 lat. Początki firmy były ściśle związane z radiofonią — pasją i oczkiem w głowie jednego z braci założycieli, Tetsuo Hayakawy. Pod koniec lat dwudziestych radio dopiero raczkowało w Japonii, kraju objętym recesją, a później wielkim kryzysem finansowym (1929–1933). Firma pana Hayakawy zaczynała swoją działalność od czegoś zupełnie innego, a mianowicie ramek na obrazki (Kinsuido), jednak to import, następnie produkcja części elektronicznych, a w końcu radioodbiorników stały się rdzeniem działalności firmy znanej później już jako LUX Corporation.

Po tragicznym dla Japonii zakończeniu II wojny światowej, LUX rozpoczął produkcję transformatorów głośnikowych do wzmacniaczy lampowych. W 1955 r. wymyślono i opatentowano koncepcję sprzężenia zwrotnego, a w 1958 roku światło dzienne ujrzały lampowe monobloki MA-7A. Luxman należy więc do grona najstarszych producentów sprzętu hi-fi na świecie, parając się tym nieprzerwanie już od 70 lat. Jedną ze znanych ikon marki jest lampowiec SQ-38 (1964) oferowany do dziś. 

Po trudnej drugiej połowie lat 80. i pierwszej lat 90., kiedy to Luxmanem zarządzał koncern Alpine, japońska marka stopniowo odbudowywała swój wizerunek, by pod koniec pierwszej dekady nowego milenium przejść w ręce stabilnego inwestora — International Audio Group z Chin (IAG), który pozostaje właścicielem Luxmana do dziś. Luxman zachował jednak częściową autonomię (w zarządzie zasiada Tatsuya Sueyoshi, dyrektor Luxmana). Produkcja odbywa się w Japonii. 

Wszystkie manipulatory są wykonane i działają tak, jak oczekujemy od urządzeń wysokiej klasy, produkowanych w Japonii. 

W ostatnich czterech latach Luxman wypuścił kilka bardzo dobrych wzmacniaczy, z których trzy (zintegrowane) miałem okazję testować. Były to kolejno: znakomity L-595A Special Edition (AV 9/2021) oraz dwa nowocześniejsze L-507Z (AV 9/2022) i L-509Z (recenzja). 

Firma obrała nietypową strategię, jeśli chodzi o wprowadzanie kolejnych modeli z serii Z. Najpierw zadebiutował model środkowy (507Z), po nim pojawił się znacznie droższy (flagowy) L-509Z i dopiero na końcu model bazowy L-505Z, który zaprezentowano we wrześniu 2024 roku. Jest to następca świetnej integry L-505uX Mark II, którą recenzowałem w maju 2020 r. (recenzja TUTAJ). Obydwa urządzenia mają ze sobą wiele wspólnego. Cena oczywiście wzrosła — i to aż o 50%. Na tle arcyrywala, jakim jest Accuphase, to słona podwyżka. L-505Z kosztuje tyle samo co najnowszy Accuphase E-3000. Z drugiej jednak strony, „oszczędność” na tle znakomitego L-507Z jest konkretna — wynosi przeszło 13 tysięcy złotych (ponad 31%).

Wykonanie i funkcjonalność

Z wyglądu L-505Z przypomina zarówno starszy, jak i nowszy wzmacniacz, stanowiąc niejako mieszankę obu modeli. W porównaniu z L-505uX widać dwie główne różnice: zmianę koloru podświetlenia wskaźników VU z niebieskiego na biały oraz zmniejszenie liczby gałek z sześciu do czterech, dzięki czemu klasycznie podcięty od spodu front prezentuje się czyściej i po prostu lepiej. Selektor typu wkładki (MM/MC) zastąpiono dyskretnym przyciskiem, a z przełącznika Rec Out w ogóle zrezygnowano — tak samo jak z odpowiednich gniazd (i słusznie). Z prawej strony pojawiło się drugie wyjście słuchawkowe w standardzie Pentaconn (4,4 mm). Nie jest ono jednak zbalansowane. Wykorzystuje jedynie niezależną masę dla lewego i prawego kanału, jest więc technicznie lepszą opcją niż duży jack znajdujący się tuż obok. Przycisk rozłączania przedwzmacniacza i końcówki mocy przeniesiono z prawej strony na lewą. I to właściwie tyle, jeśli chodzi o zmiany widoczne z zewnątrz. 

Reszta korpusu w postaci masywnego profilu „U” z grubej blachy stalowej, wygląda identycznie jak w poprzedniku i jest to zarazem element odróżniający „505" od droższej „zetki”, w przypadku której górna pokrywa ma luksusowe, gładkie wykończenie typu hairline oraz czarne kratki wentylacyjne. Tutaj, z uwagi na cenę końcową, producent nie mógł sobie pozwolić na takie „szaleństwa”. Pokrętła regulacji barwy tonu, balansu i selektor głośników (A/B) są okrągłe (jak w L-505uX), a nie w postaci wąskich, obrotowych uchwytów (które wyglądają bardziej luksusowo). Za sprawą tych niby drobiazgów „505" nie wygląda już tak ekskluzywnie jak 507Z, jednak trudno z tego czynić zarzut. Jakość wykonania najtańszej integry Luxmana jest wciąż bardzo dobra i wielu producentów z Europy, a tym bardziej Ameryki, mogłoby brać z tego wzmacniacza przykład. Jedyny, drobny zgrzyt, który zapewne przeoczymy, to plastikowe stopki, które jednak doskonale udają aluminium (poprzednik też takie miał i wówczas zastanawiałem się, czy to metal). 

Z tyłu zaszły niewielkie zmiany. Zrezygnowano z pętli do nagrywania, dodano natomiast złącza Trigger i Control, co jest ukłonem w stronę instalatorów. Zachowano jedną parę gniazd XLR oraz dwie pary terminali głośnikowych, rozmieszczonych skrajnie po lewej i prawej stronie, co w niektórych przypadkach pozwoli wybrać kable głośnikowe krótsze nawet o pół metra. Warto zauważyć, że w droższym modelu umiejscowienia gniazd głośnikowych i złącza zasilania są inne. W „505” nie znajdziemy także lepszej jakości gniazd RCA przy wejściach Line 1, ani drugiej pary wejść zbalansowanych, co w praktyce jest bez znaczenia.

Wnętrze

O ile z zewnątrz zmiany w stosunku do poprzednika są wyraźne, o tyle w środku dostrzec je trudniej. Główna różnica dotyczy płytek końcówek mocy, które zdradzają inny układ elementów. Przede wszystkim mamy tu do czynienia z układem LIFES 1.0 (Luxman Integrated Feedback Engine System), który pierwotnie opracowano na potrzeby wzorcowej końcówki mocy M-10X, a później znalazł on zastosowanie w integrach z serii Z.  Jest to ewolucja zastosowanego w L-505 uX Mark II, firmowego układu ODNF 4.0 (Only Distortion Negative Feedback), czyli odmiany klasycznego sprzężenia zwrotnego (ale bez wad tego rozwiązania, jak twierdzi Luxman). W LIFES 1.0 dokonano dalszej optymalizacji układu, redukując zniekształcenia o połowę (choć z danych technicznych to nie wynika). Odsłuchy dwóch wcześniejszych modeli z serii Z wskazują, że rozwiązanie to ma znaczący wpływ na jakość i charakter brzmienia. Reszta układu najtańszej „zetki” prawie się nie zmieniła. Analogiczna jest konstrukcja mechaniczna, rozmieszczenie płytek, radiatory, a nawet zasilacz oparty na identycznym transformatorze Bando z rdzeniem EI (moc 540 VA) oraz czterech „customowych” elektrolitach (przypuszczalnie Nichicona), każdy o pojemności 10 tys. µF / 71 V. Dla porównania, w L-507Z tych elektrolitów jest dwa razy więcej, a sam transformator jest innego typu (podwójne C). Ponadto wnętrze jest wielokomorowe, poprzedzielane licznymi grodziami/ekranami, podczas gdy w L-505Z cały układ umieszczono we wspólnej komorze (oddzielono jedynie płytki sterowania znajdujące się za czołówką). Część zasilacza znajduje się na spodzie, zamontowana „do góry nogami”, pod profilem unoszącym transformator. Tę cześć układu również przeniesiono niemal bez zmian (pojawił się jeden, mały kondensator blokowy). 

Architektura wnętrza stanowi dokładną kopię L-505 uX Mark II, włączając w to zasilacz. Nowe są jednak płytki końcówek mocy i nie tylko. 

Płytki końcówek mocy w L-507Z są inne — tam użyto trzech par tranzystorów bipolarnych na kanał, podczas gdy L-505Z mamy dwie pary (jak w L-505uX Mark II). Skutkuje to nieco większą impedancją wyjściową, a więc mniejszym współczynnikiem tłumienia (200 vs 300). Moc wyjściowa L-505Z pozostała bez zmian w stosunku do poprzednika — nadal wynosi 100 W na kanał przy 8 omach i rośnie o połowę przy 4. Nie zmieniła się również reszta parametrów. 

Główna różnica dotyczy płytek końcówek mocy, które zdradzają inny układ elementów. 

Tor sygnałowy ma budowę w całości dyskretną, z nielicznymi wyjątkami, jak wzmacniacz operacyjny w przedwzmacniaczu gramofonowym (MM/MC) czy układ scalony korektora barwy (NJW1119A). Sygnały z wejść XLR, dosyć oddalonych od zestawu gniazd RCA, są desymetryzowane we wzmacniaczu operacyjnym JRC NE5532. Nie należy w związku z tym oczekiwać wyższej jakości dźwięku w połączeniu zbalansowanym (co potwierdził odsłuch), ale dobra wiadomość jest taka, że właściwie niczego nie tracimy. Sygnatura wejścia jest porównywalna z wpływem różnych typów interkonektów.  

Dokładniejsze oględziny układu i porównanie z poprzednikiem prowadzą do wniosku, że obwody wejściowe są bardzo podobne lub identyczne. Modyfikacje objęły natomiast płytkę przedwzmacniacza, w której zoptymalizowano bufor wyjściowy. 

Regulacja głośności 

Istotnym elementem wzmacniacza jest elektroniczna regulacja głośności (LECUA), którą realizuje pojedynczy układ scalony. Analogicznie jak w droższych modelach (gdzie zastosowano bardziej zaawansowane rozwiązania), zapewnia on 88 poziomów regulacji (w tym całkowite wyciszenie) z niezmiennym skokiem, wynoszącym 1 dB. Jest to optymalna precyzja do tego, by dozować głośność w sposób dokładny, a zarazem sprawny (szybki). Przytrzymanie przycisku na pilocie powoduje przyspieszenie regulacji w sposób całkowicie zgodny z intuicją. Z kolei gdy zależy nam na precyzyjnym ściszeniu lub zgłośnieniu wzmacniacza, nie ma z tym żadnego problemu. Tu warto dodać, że regulacją zawiaduje mechaniczne, pięknie obrobione, aluminiowe, miękko poruszające się pokrętło regulacji głośności sprzężone z silnikiem. Wyfrezowane nacięcie na obwodzie umieszczono głównie dla zasady, ponieważ ustawiony poziom głośności jest bardzo czytelnie sygnalizowany wyświetlaczem złożonym z dwóch segmentów po 7 czerwonych diod LED. W razie potrzeby możemy ten displej wygasić, podobnie jak podświetlenie wskaźników wychyłowych, należących już do japońskiej klasyki — element jakże ceniony przez miłośników starszych urządzeń.

Dostępnych jest 88 poziomów regulacji (w tym całkowite wyciszenie) z niezmiennym skokiem, wynoszącym 1 dB.

Brzmienie

Miałem spore oczekiwania względem tej integry — i nie bez powodu. Obydwa droższe modele (szczególnie L-509Z) są fantastyczne, a poprzednika 505-ki też bardzo wychwalałem. Inaczej mówiąc, nowy model po prostu „musiał być” bardzo dobry. Życie pokazuje, że takie kalkulacje czasem zawodzą. Ale szczęśliwie nie tym razem. 

Nowy „Lux” już od pierwszych minut (po rozgrzewce) zagrał wyrafinowanym, otwartym, bardzo klarownym i precyzyjnym dźwiękiem, czego z jednej strony trochę się spodziewałem (vide: L-507Z), z drugiej jednak niezupełnie, a to z uwagi na sporo niższą cenę. 

Jest to urządzenie, które w mojej ocenie wyróżnia się na tle zdecydowanej większości znanych mi wzmacniaczy tranzystorowych za dwadzieścia czy dobrych dwadzieścia kilka tysięcy złotych. Za najważniejszy atut pięćset piątki uważam ogólną przejrzystość obrazu dźwiękowego, połączoną z ogólną kulturą i niemałym wyrafinowaniem przekazu. Dodajmy do tego brak twardości dźwięku, szorstkości, charakterystycznego dla wielu wzmacniaczy tranzystorowych „półprzewodnikowego posmaku” — i wyłania się obraz urządzenia, które nie tylko elegancko wygląda i które jakże przyjemnie się obsługuje, ale także ma wiele do zaoferowania podczas odsłuchu. 

Luxman prezentuje inną „estetykę” muzycznego przekazu niż większość wzmacniaczy zintegrowanych podobnej klasy, w szczególności Accuphase E-280 (E-3000 jeszcze nie słuchałem). Tu nie ma miejsca na słodzenie, zmiękczanie, dodawanie obłości, woalu. W integrach generacji Z, inżynierowie Luxmana odcięli się od koncepcji „ciepłego koca”, tj. sprawiania, że wzmacniacz tranzystorowy ma w mniej czy bardziej autentyczny sposób emulować lampę. Nic z tych rzeczy — ma grać rzetelnie, czysto, bliżej przysłowiowego druta ze wzmocnieniem, ujawniając niewiele własnego charakteru, ale nie grając bezdusznie, klinicznie. Brzmi to pozornie karkołomnie, bo wierności audiofile zasadniczo nie kojarzą z muzykalnością. A przecież nie są to cechy wzajemnie wykluczające się — takie połączenie jest możliwe i jeśli występuje, zawsze jest oznaką dużej klasy urządzenia. Dlatego właśnie obecna wizja inżynierów Luxmana jest mi bliska — tym bardziej, że udało się ją zrealizować w realu, a nie tylko w teorii. 

Sygnały z wejść XLR, dosyć oddalonych od zestawu gniazd RCA, są desymetryzowane we wzmacniaczu operacyjnym JRC NE5532.

L-505Z nie jest typem wzmacniacza, który wywala drzwi z futrynami przy pierwszej nadarzającej się okazji — inaczej mówiąc, nie gra efektownie na zasadzie eksponowania niskich i/lub wysokich tonów. Ma w przybliżeniu neutralną charakterystykę tonalną z nieznacznym, ale słyszalnym (jak dla mnie) przesunięciem akcentu z wysokich rejestrów na wyższą średnicę. Brzmi to trochę groźnie, ponieważ rejon obecności to nie jest ten obszar pasma, w którym nasz słuch lubi być przeciążany. I faktycznie zdarza się, że wyższe partie gitary elektrycznej potrafią zakłuć mocniej, niż powinny, że żeński sopran nieco nadmiernie przykuwa uwagę, ale maniery wzmacniacza są na tyle schludne, gra on na tyle czysto, że nie wywołuje agresji czy przenikliwości. Co najwyżej mówimy o pewnej tendencji do niekiedy trochę przesadnego akcentowania niektórych dźwięków. Na uspokojenie fanów marki dodam, że jest to coś, co dawało mi się (trochę) we znaki jedynie przez kilka procent czasu odsłuchów. Zdecydowana większość czterech sesji odsłuchowych upłynęła w bardzo przyjemnej atmosferze obcowania ze wzmacniaczem, który w dziedzinie otwierania szerokiego okna na sesję nagraniową (i finalny miks) potrafi nie mniej niż wiele znacznie droższych urządzeń. 

Systemowy pilot RA-17 to stary dobry znajomy. Wygodny i funkcjonalny. 

Od początku zaimponował mi bas Luxmana. Mimo że mamy do czynienia jeszcze z nie jakoś wyjątkowo mocnym wzmacniaczem, to niskie tony były niemalże perfekcyjnie kontrolowane. Tu właściwie powinienem ugryźć się w język (a raczej uderzyć w palce stukające po klawiaturze komputera), by nie powielać stereotypu, że duża moc ma ścisły związek z kontrolą. Otóż nie ma, ale ponieważ w społeczności audiofilów ten mit niezmiennie funkcjonuje, to sięgam po taką retorykę, dając do zrozumienia, że 100 czy 150 watów to tylko liczby. Faktyczne zdolności Luxmana do prowadzenia czterech 10-calowych wooferów Klipschów przekroczyły moje oczekiwania. Pomimo tego, że „czyhałem” przy niejednym utworze testowym aż „japończykowi” powinie się noga, to słabości zasadniczo nie stwierdziłem, choć niekiedy odnosiłem wrażenie, że bas ma odrobinę miękkawą naturę. Jednak gdy po chwili puszczałem trudniejszy, bardziej wymagający fragment, okazywało się, że poluzowania ani wełnistości jako takich właściwie brak. Gdy trzeba, bas jest sztywny i zwarty, a gdy ma być odrobinę miękki, ciepły — taki właśnie jest. Ilościowo trafiono w punkt. Żadnego przesytu, podbicia, a tym bardziej napompowania. Chwała Japończykom za to. Nie twierdzę, że L-505Z oferuje najlepszy bas w tej klasie wzmacniaczy, ale nie mam wątpliwości, że przeskoczyć ten poziom będzie (w tej cenie) trudno. W porównaniu z moim wzmacniaczem odniesienia dało się odczuć trochę mniejszą swobodę, odrobinę „spięcia” w midbasie, ale mówimy o niuansach. Poza tym porównanie integry ze znakomitą (nominalnie droższą) końcówką mocy sterowaną bezpośrednio ze źródła nie jest zupełnie fair. 

Zmiany objęły także sekcję przedwzmacniacza (za kondensatorami, które są takie same jak w poprzedniku). 

Średnica jest wyrafinowana i bogata w informacje. Jak już wspomniałem, nie występuje tu efekt zawoalowania, ocieplenia, ale nie można też powiedzieć, że zakres ten brzmi sucho czy bezbarwnie. Klarowność dźwięków, precyzja oddawania transjentów prezentują obiektywnie wysoki poziom. Pewne zastrzeżenia można mieć jedynie do soczystości barw. Myślę, że z uwagi na wyżej opisaną charakterystykę tonalną, brzmienie odbierałem jako odrobinę „wybielone”, nieco jaśniejsze w średnicy niż mogłoby (lub powinno) być. O klasie omawianego zakresu świadczy natomiast selektywność, z jaką wzmacniacz oddaje poszczególne warstwy miksu lub instrumenty, czego dobrze zrealizowana muzyka rockowa lub popowa może być dobrym przykładem. Sięgnąłem m.in. po najświeższy album Tears For Fears pt. „Tipping Point” i byłem pod sporym wrażeniem tego, jak skrupulatnie Luxman wyodrębnił poszczególne plany w utworze tytułowym, jak szeroką i ekspansywną scenę wykreował i jak niski był poziom agresji w tym, bądź co bądź, komercyjnym nagraniu (acz zrobionym z głową, nie na modłę „wojny głośności”). Przesłuchałem kilka innych fragmentów z tej bardzo udanej płyty duetu Orzabal/Smith i w żadnym momencie nie miałem ochoty przestać, ani nawet ściszyć — a słuchałem głośno. Efekt był nadspodziewanie dobry — mimo że miałem już niezły pogląd na temat możliwości małej „zetki”. Takie niespodzianki lubię, ponieważ wskazują one potencjalne luki w procedurze testowej: jeśli nie potrafię z dobrym przybliżeniem przewidzieć tego, co za chwilę usłyszę, to znaczy, że czegoś o urządzeniu (jeszcze) nie wiem. 

Na spodzie, pod transformatorem, znajduje się część zasilacza dla obwodów przedwzmacniacza i stanu uśpienia. 

Wysokie tony określiłbym jako bardzo ciekawe. Mamy tu do czynienia z rzadko spotykanym połączeniem dwóch, a właściwie trzech zalet: precyzji i dobrego rozciągnięcia oraz subtelności. Szczegółowość tego zakresu nie jest na pewno wybitna, ale jednak na tyle dobra, że wzmacniacz prawie niczego nie gubi — pomijając drobne mikroinformacje w najwyższej oktawie, co dało się stwierdzić w „wypolerowanym" brzmieniu klawesynu. Co istotne, nie słychać żadnych nieczystości, zapiaszczenia, nienaturalnej metaliczności. Talerze perkusji brzmią czysto, schludnie. Gitarom akustycznym niekiedy przydałoby się odrobinę więcej blasku, natomiast skrzypce mogłyby brzmieć nieco łagodniej, ale to pokłosie wspomnianego wcześniej akcentu na wyższą średnicę, być może powiązanego z nieznacznym odciążeniem niskiego jej podzakresu. 

Stopki nie są metalowe, choć bardzo dobrze takowe udają. 

I tak dochodzimy do stereofonii, która jest mocną stroną wzmacniacza, zapewniając mu kolejne punkty. Luxman tworzy obszerną, bardzo dobrze rozplanowaną scenę dźwiękową z budzącą respekt głębią i czytelnym różnicowaniem planów. Nawet w gęstych miksach urządzenie się nie gubi, zapewniając nienaganną rozdzielczość i selektywność. L-505Z to jeden z tych wzmacniaczy, które nie zamazują obrazu dźwiękowego, starając się go oddać możliwie przejrzyście, co w aspekcie cenowym udaje mu się co najmniej na piątkę.

Galeria

  • Wzmacniacz zintegrowany Luxman L-505ZWzmacniacz zintegrowany Luxman L-505Z
  • Dostępnych jest 88 poziomów regulacji (w tym całkowite wyciszenie) z niezmiennym skokiem, wynoszącym 1 dB.Dostępnych jest 88 poziomów regulacji (w tym całkowite wyciszenie) z niezmiennym skokiem, wynoszącym 1 dB.
  • Wzmacniacz zintegrowany Luxman L-505ZWzmacniacz zintegrowany Luxman L-505Z
  • Wszystkie manipulatory są wykonane i działają tak, jak oczekujemy od urządzeń wysokiej klasy, produkowanych w Japonii.Wszystkie manipulatory są wykonane i działają tak, jak oczekujemy od urządzeń wysokiej klasy, produkowanych w Japonii.
  • Zrezygnowano z pętli do nagrywania, dodano natomiast złącza Trigger i Control, co jest ukłonem w stronę instalatorów.Zrezygnowano z pętli do nagrywania, dodano natomiast złącza Trigger i Control, co jest ukłonem w stronę instalatorów.
  • Główna różnica dotyczy płytek końcówek mocy, które zdradzają inny układ elementów.Główna różnica dotyczy płytek końcówek mocy, które zdradzają inny układ elementów.
  • Zestaw takich samych kondensatorów jak w poprzedniku.Zestaw takich samych kondensatorów jak w poprzedniku.
  • Systemowy pilot RA-17 to stary dobry znajomy. Wygodny i funkcjonalny.Systemowy pilot RA-17 to stary dobry znajomy. Wygodny i funkcjonalny.
  • Zmiany objęły także sekcję przedwzmacniacza (za kondensatorami, które są takie same jak w poprzedniku).Zmiany objęły także sekcję przedwzmacniacza (za kondensatorami, które są takie same jak w poprzedniku).
  • Sygnały z wejść XLR, dosyć oddalonych od zestawu gniazd RCA, są desymetryzowane we wzmacniaczu operacyjnym JRC NE5532.Sygnały z wejść XLR, dosyć oddalonych od zestawu gniazd RCA, są desymetryzowane we wzmacniaczu operacyjnym JRC NE5532.
  • Stopki nie są metalowe, choć bardzo dobrze takowe udają.Stopki nie są metalowe, choć bardzo dobrze takowe udają.
  • Architektura wnętrza stanowi dokładną kopię L-505 uX Mark II, włączając w to zasilacz. Nowe są jednak płytki końcówek mocy i nie tylko.Architektura wnętrza stanowi dokładną kopię L-505 uX Mark II, włączając w to zasilacz. Nowe są jednak płytki końcówek mocy i nie tylko.
  • Na spodzie, pod transformatorem, znajduje się część zasilacza dla obwodów przedwzmacniacza i stanu uśpienia.Na spodzie, pod transformatorem, znajduje się część zasilacza dla obwodów przedwzmacniacza i stanu uśpienia.
  • Ocena i dane techniczneOcena i dane techniczne


Naszym zdaniem

Na papierze, Luxman L-505Z wydaje się pozornie niewielką ewolucją znakomitego poprzednika, jednak w rzeczywistości mamy do czynienia z urządzeniem o odmiennym, bardziej precyzyjnym, klarownym charakterze i obiektywnie rzecz biorąc, wyższej jakości dźwięku. L-505Z charakterologicznie podąża w kierunku wyznaczonym przez wcześniejsze (droższe) „zetki” i trzeba przyznać, że efekty tej ewolucji są na swój sposób imponujące, ponieważ — jak by nie było — mamy do czynienia ze znacznie tańszym urządzeniem. 

Audiofile poszukujący solidnego, funkcjonalnego wzmacniacza który nie modyfikuje zanadto brzmienia na własną modłę, zapewnia świetny wgląd w nagrania, nie ma wyraźnych preferencji muzycznych i nie rezygnuje przy tym z muzykalności, powinni koniecznie tej integry posłuchać. Ci, których budżet nie sięga pułapu 30 tysięcy zł również powinni — choćby po to, by sprawdzić, czy przypadkiem nie warto dozbierać. Moim zdaniem, warto, bo pomijając nieliczne wyjątki, w okolicach 20 tysięcy nie ma dziś szczególnie ciekawych opcji. Tymczasem ta od Luxmana niewątpliwie się do nich zalicza.

Artykuł pochodzi z Audio-Video 10/2025 - KUP PEŁNE WYDANIE PDF

Sprzęt towarzyszący:

  • Transporty: SOtM sMS-200 Ultra Neo (Roon endpoint) z zasilaczem Farad Super 3, Sony CDP-557ESD (modyfikacja)
  • DAC/pre: dCS Bartok 2.0
  • Wzmacniacze odniesienia: Audionet AMP1 v2 (2009)
  • Zestawy głośnikowe: Klipsch RF7 III z zewnętrzną zwrotnicą (upgrade)
  • Interkonekty: Albedo Metamorphosis, Nordost Tyr (RCA->BNC), Synergistic Research Active USB
  • Kable głośnikowe: KBL Sound Red Eye Ultimate
  • Akcesoria: stoliki Rogoz Audio 4SPB/BBS (wzmacniacz mocy), StandART STO (DAC), platformy antywibracyjne PAB (SOtM i transport CD), izolatory IsoAcoustics OREA Indigo pod przetwornikiem c/a
  • Zasilanie: dedykowana linia zasilająca, kondycjoner zasilania Keces BP-1200, listwa PowerBASE, kable zasilające KBL Sound Himalaya PRO, 2 x Master Mirror Reference, Spectrum, zasilacz Sbooster do switcha Netgear

 

 

Cookies user preferences
We use cookies to ensure you to get the best experience on our website. If you decline the use of cookies, this website may not function as expected.
Accept all
Decline all
Analytics
Tools used to analyze the data to measure the effectiveness of a website and to understand how it works.
Google Analytics
Accept
Decline
Google Analytics
Accept
Decline
Unknown
Unknown
Accept
Decline
Advertisement
If you accept, the ads on the page will be adapted to your preferences.
Google Ad
Accept
Decline
Save